جان را به دم خنجر قاتل برسانمطوفان زده خویش به ساحل برسانم

چندان مرو ای جان که من از گریه شادیآبی به کف خنجر قاتل برسانم

موجم که به هر آمدن و رفتن ازین بحرفیضی به لب تشنه ساحل برسانم

صد بار جرس گشتم و پاس ادب عشقنگذاشت که آواز به محمل برسانم

استادگی من نه پی راحت خویش استدرمانده خضرم که به منزل برسانم

از کشتن من رنگ رخش آب دگر یافتکو دست که آیینه به قاتل برسانم؟

مفت است اگر از سفر پر خطر عشقنقش قدم خویش به منزل برسانم

سرچشمه صحرای جنون زهره شیرستخود را ز پی نو سفر دل برسانم

از اهل دل امروز کسی طالب دل نیستچون غنچه چرا خون خورم و دل برسانم؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کو رهبر توفیق، کز این غمکده صائبخود را به سلامتکده دل برسانم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love