هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخنسرنمی پیچد به تیغ از خط فرمان سخن

بود اگر تخت سلیمان را روان بر باد حکمبر نفس فرمانروا باشد سلیمان سخن

از سلیمان سر نمی پیچید اگر دیو و پریلفظ و معنی هم بود در تحت فرمان سخن

مد کوتاهی است عمر جاودان ز احسان اوخشک مگذر زینهار از آب حیوان سخن

می دهد دامان یوسف را به آسانی ز دستدست هر کس آشنا گردد به دامان سخن

آب حیوان می شود در دیده اش آب سیاههر که یک شب زنده دارد در شبستان سخن

تنگ دارد عرصه گفتار بر من روزگارورنه طوطی دارد از آیینه میدان سخن

دیده ام چون پیر کنعان شد سفید از انتظارتا شنیدم بوی یوسف از گریبان سخن

عمر آب زندگی نقش بر آبی بیش نیستگر بقا داری طمع، جان تو و جان سخن!

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عالمی چون تیشه سر بر سنگ خارا می زنندتا که را صائب به دست افتد رگ کان سخن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets