جان به صد داغ از تن خاکی سرشت آمد برونجغد ازین ویرانه طاوس بهشت آمد برون

فکر رنگین جلوه دیگر کند با بخت سبزخوش نماید لاله ای کز طرف کشت آمد برون

چون زلیخا کز پی یوسف ز خود بیرون دویدجنت از دنبال آن حوری سرشت آمد برون

هر کجا غم نیست، آنجا زندگانی مشکل استزین سبب آدم به تعجیل از بهشت آمد برون

پرده بیگانگی چون از میان برداشتندبرهمن از کعبه، زاهد از کنشت آمد برون

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جان روشن از غبار آلودگان صائب بجوباده چون آفتاب از زیر خشت آمد برون

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets