به یک زخم نمایان سرفرازم از شهیدان کنچو صبح وصل خندانم ازین لطف نمایان کن

اگر خواهی که خورشید از گریبانت برون آیدسحرخیزی فن خود همچون صبح پاکدامان کن

نگاه شور چشمان می برد شیرینی از شکرلب پر خنده خود را ز چشم غیر پنهان کن

به زلف خود مشو مغرور و عالم را مزن بر همحذر از ناله زنجیر سوز بیگناهان کن

به عزم سیر با اغیار چون در بوستان گردیچو بینی سنبلی را یاد این خاطر پریشان کن

گلت پا در رکاب جلوه باد خزان داردبرو ای بلبل بی درد آه و ناله سامان کن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خیال زنده رود از سینه گرد غم برد صائبچو غم زور آورد بر خاطرت یاد صفاهان کن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love