نیست مقدور علاج غم دنیا کردنگره از جبهه به ناخن نتوان وا کردن

از ولی نعمت عقبی نتوان رو گردانداز بصیرت نبود پشت به دنیا کردن

می شود بسته در فیض ز واکردن لبدرد خود عرض نباید به مسیحا کردن

آنقدر از دل صد پاره نمانده است بجاکه به احباب توان رقعه ای انشا کردن

پیش دریای گهرخیز به هر قطره گدالب به دریوزه نباید چو صدف وا کردن

عنقریب است که هم پله قارون شده استخواجه از تکیه به جمعیت دنیا کردن

خامه بیهوده دهد نبض به دستی هر دمنشود درد سخن به، به مداوا کردن

نیست ممکن به فسون بدگهران نیک شوندکه گره از دم عقرب نتوان وا کردن

زن چه باشد که ازو مرد به فریاد آید؟شاهد عجز بود شکوه ز دنیا کردن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نور خورشید دهد دیده دل را صائبگریه چون شمع نهان در دل شبها کردن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets