پیش غافل سخن از پند و نصیحت راندنهست بر صورت دیوار گلاب افشاندن

ابجد مشق جنون من سودازده استخط دیوانی زنجیر، مسلسل خواندن

نیست ممکن که ز ریزش نشود دخل افزوندانه در خاک یکی صد شود از افشاندن

عمر زود از دم نشمرده به انجام رسدختم قرآن شود آسان ز ورق گرداندن

نکشد پای به خواری ز در خلق حریصخیرگی را ز مگس دور نسازد راندن

جز دل من که به افتادگی این دولت یافتنرسیده است به منزل کسی از واماندن

ما که بهر تو شدیم از دو جهان روگرداناز مروت نبود روی ز ما گرداندن

چه شود گر شود از روی تو چشمی روشن؟نشود روشنی شمع کم از گیراندن

چون لب لعل تو آورد خط سبز برون؟نشود آب گهر سبز اگر از ماندن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نکند برگ نهان نکهت گل را صائبگشت بی پرده مرا راز دل از پوشاندن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets