مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان

نمی شود ز سیه خانه لیلی ما دورهمیشه زیر سیاهی است داغ سوختگان

ز جام لاله سیراب شد مرا روشنکه می ز خویش برآرد ایاغ سوختگان

بهار تازه کند داغ تخم سوخته راز می شکفته نگردد دماغ سوختگان

ز لاله زار دلم تا شکفت دانستمکه مرهم دگران است داغ سوختگان

ز نور زنده دلی آب زندگی خورده استز باد صبح نمیرد چراغ سوختگان

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چه نعمتی است ندارند بیغمان صائبخبر ز چاشنی درد و داغ سوختگان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring