صدای پا نبود در خرام درویشانزمین به خواب رود زیر گام درویشان

چو نی اگر چه بود خشک، کام درویشانشکر به تنگ بود در کلام درویشان

چه لذت است که بادست پخت بی برگی استنمکچش است سراسر طعام درویشان

اگر ز سنگ حوادث شود هلال هلالصدا بلند نگردد ز جام درویشان

که می تواند وصف تمام ایشان کرد؟به از تمام جهان، ناتمام درویشان

ز روستای طمع رخت برده اند برونمساز روی ترش از سلام درویشان

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. میان مور و سلیمان تفاوتی ننهدچو سفره باز کند فیض عام درویشان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets