ز تن شکفته رود جان صادقان بیرونکه تیر راست جهد صاف از کمان بیرون

حضور خانه خود مغتنم شمار که تیربه زور می رود از خانه کمان بیرون

کسی که چشم گشایش ز بستگی داردقدم چو در نگذارد ز آستان بیرون

به التماسم اگر خضر بخشد آب حیاتعقیق صبر نمی آرم از دهان بیرون

ترحم است بر آن غنچه گرفته جبینکه ناشکفته برندش ز گلستان بیرون

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کسی است عاشق یکرنگ گلستان صائبکه از چمن نرود موسم خزان بیرون

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring