کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه

زمانه روی گل سرخ را بر آتش داشتسزای آن که شکرخند بیغمانه کند

ز جوش گل نفس غنچه پردگی شده استچگونه مرغ درین گلشن آشیانه کند

شکر به چاشنی زهر عادتی نرسدزمانه ساز چه اندیشه از زمانه کند

شدم مقیم به دشت جنون چه دانستمکه موج ریگ روان کار تازیانه مند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به نخل خامه صائب شکستگی مرسادکه اختراع غزلهای عاشقانه کند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring