سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکندتمیز گندم و جواز هم آسیا نکند

ز آه وناله افتادگان ملاحظه کنکه تیر مردم بی دست وپا خطا نکند

به لقمه دشمن خونخوار مهربان نشودبه استخوان سگ دیوانه اکتفا نکند

مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه تا محیط اقامت به هیچ جا نکند

ازان ز دیده وران سرفراز شد نرگسکه چشم دارد و ره قطع بی عصا نکند

ز آبروچه گهرها که در گره بندددهان بسته صدف گر به ابرو وا نکند

به هیچ بستر نرمی نمی نهم پهلوکه نی به ناخن من یاد بوریا نکند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چها نمی کشم از پاک طینتی صائبخوش آن که آینه خویش را جلا نکند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets