مژگان خود به اشک جگرگون طراز کنوان گاه چشم بر رخ فردوس باز کن

فرصت سبک عنان و شب عمر کوته استاز آه نیمشب شب خود را دراز کن

محتاج را چه عقده ز محتاج وا شود؟ز اهل نیاز رو به در بی نیاز کن

از آرزو به خاک فتاد آدم از بهشتزنهار ترک صحبت این فتنه ساز کن

ناسازی فلک ز نسیم شکایت استخامش نشین و پرده افلاک ساز کن

این رشته را که طول امل نام کرده ایزنار می شود، ز میان زود باز کن

تا کی دراز پیش طبیبان کنی دو دست؟یک بار هم به عالمی بالا دراز کن

سر رشته شفا و مرض در کف خداستاز چاره روی دل به در چاره ساز کن

در چشم بستن است تماشای هر دو کونزین رو ببند چشم و ازان روی باز کن

بند قبا حریف فراموشی تو نیستاین کار را حواله به زلف دراز کن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب بدوز دیده نامحرمان فکرآنگه ز روی بکر سخن پرده باز کن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets