پاک کن از لوح جهان زنگ منتا برهد عشق تو از ننگ من

چند شود جامه بیرنگ دلچون پر طاوس ز نیرنگ من؟

گرچه لبم نامه سربسته‌ای استنامه واکرده بود رنگ من

گردش چشمت به فلاخن گذاشتعقل من و دانش و فرهنگ من

نیست رهایی سر زلف تراگر به فلک می روی، از چنگ من

گنج چراغ دل ویرانه شدراه مگردان ز دل تنگ من

مهره گهواره اطفال کردشوخی او عقل گرانسنگ من

دیده من کان بدخشان شده استاز رخت ای ساقی گلرنگ من

ناله من چون نبود پایدار؟کوه غم اوست هم آهنگ من

چاشنی صلح دهد در مذاقجنگ تو ای دلبر خوش جنگ من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آن غزل مولوی است این که گفتپیشترآ ای صنمم شنگ من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love