از عِذارِ او بپوشان دیدهٔ امید راتکمه از شبنم مکن پیراهنِ خورشید را

در بهشتِ عافیت افتادم از بی حاصلیشد حصاری بی بری از سنگِ طفلان بید را

نورِ معنی می‌درخشد از جبینِ لفظِ منبالِ خفاشی چه ستاری کند خورشید را

جام را بهر تُنُک‌ظرفان به دور انداخته استهیچ حقّی نیست بر دریاکشان جمشید را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چون دلِ شب می زنم صائب بر آهنگِ فغانمی‌کشانم بر زمین از آسمان ناهید را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets