به هر ترنمی از جای می رود دل ماسبک رکاب چو بوی گل است محمل ما

زمین سینه ما درد و داغ پروردستیکی هزار شود تخم اشک در گل ما

شکست آینه ما و توتیا گردیدهمان خیال تو استاده در مقابل ما

رسیده ایم به انجام و اول سفرستز راه دورتر افتاده است منزل ما

به پیشدستی ما نیست در کرم حاتمز آبرو نشود تنگدست، سایل ما

هزار ناخن تدبیر غوطه در خون زدنشد گشاده شود عقده های مشکل ما

ز سرو گلشن فردوس راست می گذریمنهال قد تو تا پا فشرده در دل ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نمی خوریم غم از هیچ رهگذر صائبخوشا کسی که درآید به گوشه دل ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring