چراغ راه ندارد به بزم روشن ماز ماهتاب گل افتد به چشم روزن ما

به شوربختی ما نیست چشمه زمزمچو کعبه بخت سیه، جامه ای است بر تن ما

چگونه عذر توانیم خواست از صیاد؟قفس شده است چو ماتم سرا ز شیون ما

نشسته بر تن ما لاغری چو نقش حصیرشکستگی نرود از قلمرو تن ما

نمی رویم چو ماهی به چشمه سار زرهچو تیغ، جوهر ذاتی بس است جوشن ما

ز خاکدان تعلق گرفته ایم هواغبار دست ندارد به طرف دامن ما

ز بس که برق حوادث گذشته است بر اوبه چشم مور کند کار سرمه خرمن ما

تپانچه کاری باد خزان اگر این استتذرو رنگ چو عنقا شود به گلشن ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز فیض این غزل تازه رو، دگر صائببه آفتاب زند خنده طبع روشن ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring