تا مه روی تو پرتو بر جهان انداختهپیش هر ویرانه گنج شایگان انداخته

پنجه زورآوران فکر را اندیشه اتبر زمین عجز چون برگ خزان انداخته

گوهر شهوار را در عهد شکرخند تواز دهن بیرون صدف چون استخوان انداخته

خط ریحانت که نی در ناخن یاقوت کردمنشیان را چون قلم شق در بنان انداخته

چون کف خونین به خاک راه خون لعل رااز دهن در دور یاقوت تو کان انداخته

صبح خیزان قیامت را نگاه گرم تودر غلط از فتنه آخر زمان انداخته

اشتیاق حلقه گوش تو در صلب صدفدر گهرها پیچ و تاب ریسمان انداخته

کودک این بوم و بر را حاجت تعلیم نیستتا الف گفته است، ناوک بر نشان انداخته

از دل صحرایی خود چشم تا پوشیده امخویشتن را در فضای لامکان انداخته

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. من کیم صائب که خلاق سخن در این مقامکلک معنی آفرین را از بنان انداخته

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets