در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایدهچون گل از جمعیت خود سوختم بی فایده

کیمیای رستگاری بود در دست تهیمن ز غفلت سیم و زر اندوختم بی فایده

گشت از ترک ادب هر بی حیایی کامیابمن درین محفل ادب آموختم بی فایده

گوهر مقصود در گنجینه دل فرش بودمن درین دریا نفس را سوختم بی فایده

نیست جز تسلیم ساحل عالم پرشور رامن درین دریا شنا آموختم بی فایده

ساده می بایست کردن دل ز هر نقشی که هستمن دماغ از علم رسمی سوختم بی فایده

نیست رقت در دل سر در هوایان یک شرردر حضور شمع خود را سوختم بی فایده

از جواهر سرمه من دیده ای بینا نشددر ره کوران چراغ افروختم بی فایده

نیست در آهن دلان پیوند نیکان را اثرسوزن خود را به عیسی دوختم بی فایده

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. این جواب آن غزل صائب که می گوید حکیمعمرها علم و ادب آموختم بی فایده

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wisdom and advice