بر آن عذار نه زلف مشوش افتادهکه موج بر رخ صهبای بی غش افتاده

ترا به چشم محال است میکشان نخورندچنین که باده حسن تو بی غش افتاده

قلم ز نامه شوقم به خویش می لرزدکه نی سوار به صحرای آتش افتاده

ز شانه ای که به زلفت کشیده است نسیمهزار رشته جان در کشاکش افتاده

به دست باده گلگون عنان مده زنهارکه نوسواری و این اسب سرکش افتاده

غلط به خامه مو می کنند بی خبرانز فکر بس که دماغم مشوش افتاده

چگونه محو نگردی ز ساده لوحی ها؟تو طفل و خانه دنیا منقش افتاده

دل از نظاره آن لب چگونه سیر شود؟سفال تشنه به صهبای بی غش افتاده

ز دانه دل من دود تلخ می خیزدبه خرمن که دگر باز آتش افتاده؟

عجب که ناله عاشق شود عنانگیرتچنین که توسن ناز تو سرکش افتاده

ز سنگ می گذرد صاف تیر مژگانشکمان ابروی او بس که پرکش افتاده

حضور دل ز غم و درد عشق می داندسمندری که به دریای آتش افتاده

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به حال سوختگان رحم می کند صائبنگاه هر که بر آن روی مهوش افتاده

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love