از نمکدان تو محشر گرد بیرون رانده ایبرق پیش خوی تندت پای در گل مانده ای

پیش ابرویت مه نو یوسف زندانییپیش رویت لاله شمع آستین افشانده ای

از مه عید و شفق زخم درونم تازه شدکس چه گل چیند دگر از تیغ در خون رانده ای؟

دید تا در سرنوشتم خون ز چشمش جوش زدنامه تا انجام از سیمای عنوان خوانده ای

مشک بر ناسورم امروز از شماتت می فشانددر سر مستی سر زلف ترا پیچانده ای

خاک خور، می گفت و گرد خرمن دونان مگردخاک استغنا به چشم حرص و آز افشانده ای

زرپرستی را بتر از بت پرستی گفته استحرص را چون سگ ز صحن مسجد دل رانده ای

هر که را بینی به درد خویشتن درمانده استاز که جوید نسخه درمان خود درمانده ای؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کیست جز صائب به لوح خاک از اهل سخنگرد پاپوش قلم در لامکان افشانده ای

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring