از فنای پیکر خاکی چرا خون می خوری؟از شکست خم چرا غم ای فلاطون می خوری؟

در قفس روزی ز بیرون می خورد مرغ قفسغم ز بی برگی چرا در زیر گردون می خوری؟

ای که می سازی ز می رخسار خود را لاله گونغافلی کز دل سیاهی غوطه در خون می خوری

حفظ کن اندازه را در می که گردد ناگوارگر ز آب زندگی یک جرعه افزون می خوری

کاهش و افزایش این نشأه با یکدیگرستمی خورد افیون ترا چندان که افیون می خوری

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می رسد در سنگ صائب رزق لعل از آفتاباینقدر ز اندیشه روزی چرا خون می خوری؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets