من به حال مرگ و تو درمان دشمن می کنیاین ستم ها چیست ای بی درد بر من می کنی؟

بد نکردم چون تویی را برگزیدم از جهانخاک عالم را چرا در دیده من می کنی؟

می توان دل را به اندک روی گرمی زنده داشتآتش ما را چرا محتاج دامن می کنی؟

نیستی گردون، ولی بر عادت گردون تو هممی کشی آخر چراغی را که روشن می کنی

گرم می پرسی مرا بهر فریب دیگراندر لباس دوستداران کار دشمن می کنی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست با سنگین دلان هرگز سر و کاری تراخنده بر سرگشتگی های فلاخن می کنی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets