آن را که نیست وسعت مشرب درین سرادر زندگی به تنگی قبرست مبتلا

هر چند آب شد دل من بی شعور نیستبیگانه را تمیز کند بحر از آشنا

پاکان ستم ز دور فلک بیشتر کشندگندم چو پاک گشت خورد زخم آسیا

جست آب را سکندر و شد خضر کامیابروزی به قسمت است نه کوشش درین سرا

داغم که خار خار طلب آفتاب راچندان امان نداد که خاری کشد ز پا

رسم است قد شاخ ز حاصل دو تا شودگردید قامت تو ز بی حاصلی دوتا

در پرده سیاهی فقرست نور فیضآب حیات در دل شب می زند صلا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کوه غمی که در دل من پا فشرده استصائب شود ز سایه او نیلگون، سما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets