از خودی چشم بپوشان اگر اهل دینیکه خدابین نشود دیده هر خودبینی

در سرانجام سفر باش که از سنگ مزارخیمه بیرون زده خوش قافله سنگینی

سازد از سینه پرجوش جهان را خوشوقتهر که از خشت کند چون خم می بالینی

زود باشد که ز یک ناله به فریاد آیدآن که چون کوه سپرده است به خود تمکینی

می که در روی سپر چین نگذارد ز نشاطنیست ممکن ز جبین تو گشاید چینی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گرچه سر در سر گفتار نهادم صائبنشنیدم ز کسی از ته دل تحسینی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets