تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتیز خویش مرحله ای پیشتر نمی افتی

ازین جهان و سرانجام آن مشو غافلاگر به فکر جهان دگر نمی افتی

مساز عیب هنرنمای ذاتی خود رااگر به وادی کسب هنر نمی افتی

ز چرخ همچو صدف گوهر تو بی قدرستچرا برون ز صدف چون گهر نمی افتی؟

ستاره تو ازان است زود میر که توبه بخت سوخته ای چون شرر نمی افتی

عقیق را ز خراش جگر برآمد نامچرا به فکر خراش جگر نمی افتی؟

اگر ترا رگ خامی نکرده در زنجیربه پای نخل چرا چون ثمر نمی افتی؟

ز مو به موی تو راه اجل سفیدی کردتو شوخ چشم به فکر سفر نمی افتی

هزار گمشده را در نماز می یابیچرا به فکر خود ای بی خبر نمی افتی؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به پای قافله قطع طریق کن صائبز برق و باد اگر پیشتر نمی افتی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets