ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس رامی‌کِشد ایمانِ من در خون، لبِ افسوس را

از هوایِ نفسِ ظلمانی است سِیر و دورِ خلقدود می‌آرد به جنبش صورتِ فانوس را

عیبِ خود دیدن مرا ز اهلِ هنر ممتاز کردمنفعت از پا زیاد از پر بود طاوس را

خوفِ ما ز اعمالِ ناشایستِ خود باشد که نیستنامهٔ قتلی به جز مکتوبِ خود، جاسوس را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عالَمِ معقول صائب روی بنماید تراگر توانی ترک‌کردن عالمِ محسوس را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets