بشنو ز من ترانه غیرت فزای راگر مردی ای سپند، نگه دار جای را!

سختی پذیر باش گر اهل سعادتیکز استخوان گزیر نباشد همای را

هر چند سر به دامن محمل گذاشته استدل می تپد همان ز جدایی درای را

چند ای سیه درون خود آرا درین بساطپنهان کنی به بال و پر خویش پای را؟

روشن ضمیر باش که این بال آتشینبر چرخ برد شبنم بی دست و پای را

جمعی که از ملایمت آزار دیده اندبر برگ گل شمرده گذارند پای را

بدطینتان برای شکم خون هم خورندسگ دشمن است بر سر روزی گدای را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به غور ناله عشاق می رسددر راه فکر هر که فشرده است پای را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring