به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرستغنیمت است که سیلاب ما سبکسیرست

دلی که بال و پر همتش نریخته استاگرچه در ته خاک است، آسمان سیرست

مرا به میکده عزم شکست توبه رساندرسد به نیت خود هر که نیتش خیرست

ز نقش خود نتواند گذشت کوته بیناگر به کعبه رود بت پرست، در دیرست

به خود نیامدن اهل عشق تنبیهی استکه آشنایی خود، آشنایی غیرست

ز قلقل بط می عارفی شود آگاهکه با خبر چو سلیمان ز منطق الطیرست

مدار چشم اقامت ز دولت دنیاکه سایه پر و بال هما سبکسیرست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جواب آن غزل است این که آذری فرمودکه ناامید مباشید، عاقبت خیرست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets