بیگانگی شده است ز عالم مراد مایادش به خیر، هر که نیفتد به یاد ما!

چون صبح، جیب و دامن عالم پر از گل استاز باغ دلگشای جبین گشاد ما

کیفیتش ز باده لعلی است بیشترخونی که می خورند حریفان به یاد ما

با نامرادی از همه کس زخم می خوریمای وای اگر سپهر رود بر مراد ما

افسرده تر ز آتش طوفان رسیده استبازار روزگار ز جنس کساد ما

ما را کسی که سر به بیابان عشق دادآماده کرد از دل صدپاره زاد ما

رمزیم همچو خط بناگوش سر به سرهر طفل نورسیده ندارد سواد ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب اگر چه باده ما نیست غیر خوناز نه سپهر می گذرد نوش باد ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring