یاقوت کهربا شود از آه سرد ماایوب را کند کمری، بار درد ما

چون پیش طاق همت خود را کنیم نقشگردون نمی شود صدف لاجورد ما

برگ خزان زمین ادب بوسه می دهدپیش دل رمیده و رخسار زرد ما

افتادگی در آب و گل ما سرشته اندباشد چو نقش پای زمین گیر گرد ما

در رزمگه برهنه چو شمشیر می رویمدر دست دشمن است سلاح نبرد ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به حیرتم، که گرفته است چون قراردر کوچه بند زلف، دل هرزه گرد ما؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring