آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ مافانوس گردباد شود بر چراغ ما

چون خون مرده در گل سرخش نشاط نیستگویا که ریخت ماتمیی رنگ باغ ما

ماییم و داغی از جگر گل فگارترناخن مبادش آن که بکاود به داغ ما

ای بخت ما به ظلمت شبهای غم خوشیمروغن مکش ز ریگ برای چراغ ما

انجام خود در آینه شیشه دیده استپیوند تاک می برد انگور باغ ما

با آن که از شکسته دلی پر نمی زندبر گرد سرو شیشه تذروست زاغ ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ز جویبار حیا آب خورده ایمخورشید چشم بسته درآید به باغ ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring