شانه زند چو کلک من طره مشکفام راسرمه خامشی دهد طوطی خوش کلام را

فاخته کو، که بوسه بر کنج دهان من زند؟سرو پیاده گفته ام شیشه سبز فام را

مرغ چمن رمیده ام زخمی خار آشیانکی به بهشت می دهم حلقه چشم دام را

در ته پای سرو می نشأه بلند می دهدساقی سبز خوش بود باده لعل فام را

تیغ دو دسته گر زند خار به چشم روشنمشعله من نمی کشد دشنه انتقام را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. رحم به تیره روزی صائب دلشکسته کندور کن از عذار خود طره مشکفام را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern