Zülmət bürümüş göyü... uğursuzGöylərdə görünməyir bir ulduz.Çılğın kimi ruzigar uğuldar,Qar parçaların səmayə fırlar.Damda, bacada həzin gurultu,Səhraları inlədir uğultu,Qurd-quş dəxi girmiş aşiyanə,Çökmüşdür həzin sükut cahanə.Bir yanda nə kölgə var, nə bir kəs,Bir daxmada nə işıq, nə bir səs.Dağ, çöl, dərə, bağ və tarla qardanÖz üstünə örtmüş idi yorğan.Kəndin qırağında tək və alçaqBir evdə sönük işıq var ancaq.Xəstə uşağına qəmli madər,Həsrətlə içində layla söylər.Ağlar beşiyində tifli-nalan,İnlər boğunuq səs ilə hər an.Dərd ilə ümid içində madərŞam tək bu beşik başında titrər...Qızdırma içində xəstə yuxlar,İnlər, həm ara-sıra sayıqlar.Duyduqca bunu zavallı madər,Ağlar, uşağa baxar mükəddər.Gəhvarəyə söykənib kədərləYuxlar qarışıq düşüncələrlə.Röyada fəlakət içrə gördü,Xəstə üzərində bir ağ örtü.Yummuş gözünü bu kainata,Etmiş acı bir vida həyata...Evdə həyəcan, böyük təlaş var,Durmuş o başı ucunda ağlar.Batmışdı tərə o xab içində,Birdən durub iztirab içində:“Oğlum!” – deyə səslənir yerindən.Gördükdə yatır o xəstə, birdənGöz yaşlarını silib çəkir ah:“Bu körpəmə sən şəfa ver, Allah!”

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets