ای که اندر حجاب ماندستیآیت نور را نخواندستی

از طلب حاضر تو غایب شدرای صائب همه مصایب شد

حاضری کز طلب شود پنهاندیدن او به سعی و جد نتوان

هرزه هر ساعتی ز بیکاریدیدۀ دل به خار می​خاری

سَدَّت اندر ره خدا دانیدانش دانش است تا دانی

دانش حق ذوات را فطری استدانش دانش است کان فکری است

در ازل از چه کردی استدلالکه «بلی» گفته ​ای جواب سؤال

دور کردی تو مرد کارافزایخویش را از جناب و جنب خدای

وه که چون در رسی به سر نهفتچند «واحسرتا»ت باید گفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love