اگر بلاکش بیداد را به داد رسیخدا کند که به سر منزل مراد رسی

سیاهکاری بیداد عرضه دار ای آهشبان تیره که در بارگاه داد رسی

جهان ز تیرگی شب بشوی چون خورشیداگر به چشمه نوشین بامداد رسی

تو فکر ذوق سفر کن نه فکر زاد سفرکه پیش از آنکه مسافر شوی به زاد رسی

سواد خیمه جانان جمال کعبه ماستسلام ما برسان گر بر آن سواد رسی

به گرد او نرسی جز به همعنانی دلاگرچه جان من از چابکی به باد رسی

عجب مدار از این دشمنان دوست‌نمادر این زمانه به این ناکسان زیاد رسی

بهشت گمشده آرزو توانی یافتاگر به صحبت رندان پاکزاد رسی

ورای مدرسه ای شیخ درس حال آموزبر آن مباش که تنها به اجتهاد رسی

غلام خواجه ام ای باد توتیا خواهماگر به تربت آن اوستاد راد رسی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ترا قلمرو دل‌هاست شهریارا بسچه حاجتست به کسرا و کیقباد رسی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets