تا دهن بسته‌ام از نوش‌لبان می‌برم آزارمن اگر روزه بگیرم رطب آید سر بازار

تا بهار است دری از قفس من نگشایدوقتی این در بگشاید که گلی نیست به گلزار

چشم شاهد به سراپردهٔ مژگان چه حکایتآهو از سبزه برآورد سر و شیر ز نیزار

هرگز این دور گل و لاله نمی‌خواستم از بختکه حریفان همه زار از من و من از همه بیزار

دست و ابزار چو می‌داد به گوش هنرم گفترو که بازار تو روزی که نه دست است و نه ابزار

هردم از سینهٔ این خاک دلی زار بنالدکه گلی بودم و بازیچه گلچین دل‌آزار

گل بجوشید و گلابش همه خیس عرق شرمکه به یک خندهٔ طفلانه چه بود آن همه آزار

چشم نرگس نگران است ولی داغ شقایقچشم خونین شفق بیند و اَبرِ مَهِ آذار

ابر از آن بر سر گل‌های چمن زار بگریدکه خزان بیند و آشفتن گل‌های چمنزار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شهریار است و همین شیوهٔ شیدایی بلبلبگذارید بگرید به هوای گل خود زار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring