Yay gedirdi
Yay gedirdi, qış gəlirdi bir ildə
Qolboyundu yaranışla dolanış.
Əkin-biçin, ölüm-itim yan-yan
Qolboyundu yaranışla dolanış.
Buz salxımlar çaylaqların əmziyi,
Döyəc külək sovururdu çəltiyi,
Yer, göy, su, yel-tanrıların birliyi,
Qolboyundu yaranışla dolanış.
Pislik solub hamılıqla pislənir,
Yaxşılığın tanrı payı gözlənir,
İkisi də varlıq kimi səslənir,
Qolboyundu yaranışla dolanış.
Yoxsul oldun sən utanma, sıxılma,
Sırtıq üzlə hər bir yerə soxulma,
Aclıq, toxluq qabağında yıxılma,
Qolboyundu yaranışla dolanış.
Bil ki, tanrı səni gizli sınayır,
O bu sayaq varlıları qınayır,
Dan yerinin gözü bundan qanayır,
Qolboyundu yaranışla dolanış.
Yoxsul çoxdur, o, tanrıya yaxındır,
Yoxsul saysız, varlı təkbir yığındır,
Bu yan susqun, o yan küydür, çovqundur,
Qolboyundu yaranışla dolanış.
Varlıq iki qıçı üstə dayanıb,
Hər yer göyə, yaşıllığa boyanıb,
Bizlə su da, daş da yatıb oyanır,
Qolboyundu yaranışla dolanış.
Ər-arvaddır yer ilə göy əzəldən,
Biri yağır, biri yığır deyəsən,
Boğuşurlar, barışırlar yenidən,
Qolboyundu yaranışla dolanış.
Ağüzərin ilk artası Tunq idi,
Unudulmur ilk beşiklə son beşik.
Tunq böyüdü, çatdı onbeş yaşına,
Unudulmur ilk beşiklə son beşik.
İkiliyin ilk sevgili uşağı,
İnanc oldu ilk sevginin sınağı,
Qulaqlardan gəlməkdəydi sorağı,
Unudulmur ilk beşiklə son beşik.
On yaşında oxdan, yaydan yapışdı,
Qurdlar ilə, ayılarla tapışdı,
Aslanlarla üzləşəndə qapışdı,
Unudulmur ilk beşiklə son beşik.
Ağüz hərdən balasını izlədi,
Onu qorxunc yırtıcıdan gözlədi,
Tanrıları yardımına səslədi,
Unudulmur ilk beşiklə son beşik.
Şaxta, külək, duman, yağış, bürkülər,
Nəriltilər, ulaşmalar, ürkülər,
Uyuşmuşdu ona qurdlar, tülkülər,
Unudulmur ilk beşiklə son beşik.
Axmazlardı parıldayan güzgüsü,
Göyqurşağı çaylar üstdən körpüsü,
Buludlarsa güzgülərin silgisi,
Unudulmur ilk beşiklə son beşik.
Atdan düşüb hərdən ayı minirdi,
Meşəlikdən düzənliyə enirdi,
Yağışlarda şıdırğıya dönürdü,
Unudulmur ilk beşiklə son beşik.
Tunq meşənin, dağın, çölün yiyəsi,
Tunq küləyin, qar-çovğunun şəpəsi,
Tunq sel-suyun, qasırğanın löhməsi,
Unudulmur ilk beşiklə son beşik.
O gedirdi öz başına hər yerə,
Ağüz onu tapşırmışdı gör-görə,
Itirmişdi onu ata üç kərə,
Unudulmur ilk beşiklə son beşik.
Ululardan danışırdı oğluna,
Gücər,Turər,Üstüağla,Turq,Tanı,
Qızağ, Mindon,Turqız, Bacar, Qızçiçək,
Gücər,Turər, İşdayaqla Turq,Tanı,
Buzboğazdan Cütçayadək Mindiyar,
Minel idi, Muğel ilə Onçular,
Danışırdı öz oğluna, nə ki var,
Gücər, Ərtur, Qızağ, Düzər, Turq,Tanı.
O deyirdi, Minel tanrı dayağı,
Minel basmaz özgə qonşu torpağı,
Acıqana qarşı tutar yarağı,
Gücər,Turər,Qızağ,Bacar,Turq,Tanı.
Pis ayaqda tanrısını səsləyər,
Dinclikdə də at, mal-qara bəsləyər,
Qıtlıqlarda ad-sanını gözləyər,
İşdayaqla, Üstüağla, Turq, Tanı.
Ata dedi: – Döyüşlərdə ayıq ol,
Ölkədəsə doğmalardan sayıq ol,
Uluların kimi yurda duyuq ol,
Ağqurd Alpan, Manay, Günay, Turq, Tanı.
Döyüş, vuruş minellilər kimi sən,
Vermə Minel başrağını əlindən,
Acıqanı susdur, sonra vur birdən,
Odərboydan, Tuncər, Qaraş, Cumərtək.
Qorxudmasın səni sıxma-boğmalar,
Dörd yanında yığmalardan yığmalar,
Sənə yaxın olacaqdır doğmalar,
Qayaquşla, Ağquş, Bozqurd, Turq,Tanı.
Bil ki, bunlar ölüblərsə qalıblar,
Oğul, bunlar belə ad-san alıblar,
Hamı tanrı görkəmində olublar,
Muğər, Tuncay, Arıq, Qızay, Turq, Tanı.
Basılmayıb acıqana, qancıla,
Qalıb Gümüş Çevrəsində yazılar,
O çevrədən bizə işıq saçılar,
Bölgəmiçlə, Ərqayayla, Turq, Tanı.
Sevgisiylə, qılıncıyla ad qoyub,
Bicləməni, aldanmanı tez duyub,
Özlərini Mindiyarda var sayıb,
Yanqu, Sansi, Alçiçəklə, Turq, Tanı.
Oğul bala, yenilməz ol, Turq kimi,
Yaşad, yaşa artan kimi Tunq kimi,
Keç qancılın ürəyindən ox kimi,
Sənə baxır Qarbaş, Qızod, Turq, Tanı.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/sohrab-tahir-yay-gedirdi
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Vəh, necə kəc gərdiş eylər cərxi-kəcrəftar kəc!Əsr gəcdir, dovr gəc, dovrani-bədkirdar kəc.
TürklərOl qoçaq iranlılar,Ol igit osmanlılar,
Molla Əsədulla Faiq təxəllüsünəCənabından yana intizardıq,İstərdik bilək keyfiyyəti-hal,
Müstəzadای باد صبا حال من خسته ناشاد – با عجز گداییتقریر بکن بر شه آن حسن خدا داد – از بهر خدایی