Günəşlə üz-üzə durmuş səadətim sənsən,Ətirli gül-çiçəyim, xoş təbiətim sənsən.

Bütün gözəlləri səf-səf düzülsə dünyanın,Könül deyər ki, yeganə məhəbbətim sənsən.

Səninlə keçdi gözəl günlərim, dəqiqələrim,Dilimdə nəğməyə dönmüş həqiqətim sənsən.

Dalınca Təbrizə gəldim, vəfalıyam, dostum,Özün də yaxşı bilirsən ki, şöhrətim sənsən.

Təbriz, 1942

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Homeland