Bir “ovçu” ceyranı görür qəfəsdə,Gözləri qurd kimi yanıb parlayır.Böyründə bir xanım qolları üstə,Bir xallı küçüyü hey tumarlayır.

İnsanlar, bəs insaf, mürüvvət hanı?Qoşulun, hay verin bu dərdli səsə:Qurtarın məhbəsdən yazıq ceyranı,Vəhşi ovçuları salın qəfəsə!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets