Görüm, ey bivəfa, zülfün həmişə şanəsiz qalsın
Görüm, ey bivəfa, zülfün həmişə şanəsiz qalsınO canlar məskəni əğyarsız, biganəsiz qalsın.
Camalın şəminə qoy mən yanım, əğyarı yandırsın,Şəbi-hicranı görsün, şəmsiz, pərvanəsiz qalsın.
Əgər ol zülfə məndən qeyri bir aşiq könül versə,Bu zənciri-cünun, yarəb, görüm, divanəsiz qalsın.
Mənim əfsaneyi-eşqimlə indi zövq alır aləm,Gərək Fərhadü Məcnun şöhrəti əfsanəsiz qalsın.
Məni məhrum edən gülüzlülər cami-vüsalindənİçib öz bağrının qanın, meyi-meyxanəsiz qalsın.
Ədavətlə könül peymanəsin sındırma, ey zalim,Rəva görmə, məhəbbət xanəsi peymanəsiz qalsın.
Məni ol nazlı canandan ayırmaq istəyən, Vahid.Mənimtək min bəla çəksin, gözəl cananəsiz qalsın.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/vahid-gorum-ey-bivefa-zulfun-hemise-sanesiz-qalsin
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Şuradan əlim çıxdı, lap oldum evi bərbad,Faş etdi bütün sirrimi mürtəd qızı arvad.
GəlibDinçilər, hazır olun, bir qoca ovbaş gəlib,Bütün əmmaməli meymunlara yoldaş gəlib.
Hüriyyəti-nisvanKeçməz işə bu əsrdə hürriyyəti-nisvan,Qan bir kərə, söz müxtəsər: arvad deyil insan!
Pəh-pəhPəh-pəh, Bakı dönmüş necə gör, xuldi-bərinə,çıx eylə səyahət.