Sən ey altun qəfəslərdə xumarlanan, süzulən,Bilirmisən hüsnünlə hankı qəlbdir üzülən?O qəlbdir ki, həyatında min bir acı yemişdir,Əzəl gündən gəncliyini sənə qurban demişdir.O qəlbdir ki, yetimlikdə, yoxsulluqda boğuldu,Təbiətin ən qarışıq bir günündə doğuldu...İştə, məni qəhr edirkən bu sayğisız səfalət,Vurulduğum o gözlərdə mən axtardım səadətFəqət, sən ey zənginlərin, böyüklərin yavrusu,Dünyalara hakim olan bir şairin qayğusuƏsdi qara yellər kimi, gəlib keçdi yanından,Mən doymaram ovuc-ovuc içsəm belə qanından...Özün gəl, ey sevdiciyim, özün çıx meydanıma.Ya qanına mən boyanım, ya sən boyan qanıma...

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets