Şərqin qapısı
ŞƏHƏR OYANIRKƏNGünəş qısqanaraq ürkdü gecədən,Boğdu qaranlığı, can aldı yenə.Şair ən inadkar bir çocuq kimiEndi xəyalın dərinliyinə...Qayıqlar sahildə səssiz-səmirsiz...Uzaq yollar gələn yolçular kimi;Sakit bir yuxuya getmişdi dəniz,Dərin bir məqsədi, fikri var kimi.Bənzərdi ən böyük, ən xoş əmələGünün üfuqlərdə alışan rəngi.Söylədi: keçmişdən əsər var hələ, -Uzaqdan çalınan kəlisa zəngi.Ağardı kainat günəş gülərkənQalmamışdı göydə nə ulduz, nə ay;Gündüzün eşqilə hamıdan erkənSəkirdi quş kimi yerdə tramvay.Çoxaldı get-gedə, artdı hərəkət,Artıq keçinmişdi gecənin qəlbi;"Qudok"un səsindən canlanan sürətAndırırdı sağlam, polad bir qəlbi...Azacıq keçmədən cəsur insanlarQoşdu iş başına, tərpəndi şəhər...Ucaldı göylərə qara dumanlar,Həyatı yaşadar çalışqan əllər.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/vurgun-serqin-qapisi
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Göylər ki, müləvvən o şəfəqlərlə bərabər,Dəryalara, səhralara min cilvə sərasər
OrdaUzaq, bu həyatdan uzaq bir yer varYaşıl dağlarında sərin bir ruzgar.
Səlyan gözəliMənə hər gün bu yaxın pəncərədənDəli bir gözlə baxırsan, bu nədən?
BəlkəDeyirlər Şəkinin bu yaxın dağıBəsləmiş bir maral-hər qəlbə yağı.