Ləzgi qızı
Ətəyini çirməyərəkSamur çaydan keçəndə sən,Xəfif-xəfif əsən küləkÖpdü sənin gül üzündən…
Könül dedi: dayan bir az,O dilbərin seyrinə dal;Dedim tora yaxın durmazOvçu görmüş ürkək maral.
Açdı xəyal yelkəniniSamur çayın baş bəndinə,Ürək dedi: bağla məniO gözlərin kəməndinə.
Gəlib çıxdın son sahilə.Ayağını öpdü çəmən.Nə mən gəldim, nə sən dilə,Bu da keçdi ömrümüzdən…
Sən ömrünün gənc yaşındaAddımını saya-sayaGəlib keçdin dağ başındaTüstülənən bir komaya.
Ürək qaldı yana-yana,İlk görüşdən ayrıldıq biz,— Sən o yana, mən bu yana.Qaldı ayaq izlərimiz…
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/vurgun-lezgi-qizi
Use ← → keys to move, R for a random poem