شاعر ساحر منم اندر جهاندر سخن از معجزه صاحب قران

از شجر من شعرا میوه چینوز صحف من فضلا عشر خوان

وز حسد لفظ گهر پاش مندر خوی خونین شده دریا و کان

نعش و پرن بافته در نظم و نثرساخته دیباچهٔ کون و مکان

وز بنهٔ طبع در این خشک‌سالنزل بیفکنده و بنهاده خوان

حور شود دست بریده چو منیوسف خاطر بنمایم عیان

اهل زمان را به زبان خرداز ملکوت و ملکم ترجمان

وحدت من داده ز دولت خبرعزلت من کرده به عزت ضمان

برده از آن سوی عدم رخت و پختمانده ازین سوی جهان خان و مان

گر کلهم بخشی و گر سر بریزین نشوم غمگن و ز آن شادمان

من به سخن مبدع و منکر مراجوقی ازین سر سبک جان گران

دیدهٔ بینا نه و لاف بصرگوهر دریا نه و لاف بیان

این چو مگس خون خور و دستاردارو آن چو خره سرزن و باطیلسان

عقل گریزان ز همه کز خروشنیک گریزد دل شیر ژیان

شبه شتر مرغ نه اشتر نه مرغآتش خواران هوا و هوان

بیت فرومایهٔ این منزحفقافیهٔ هرزهٔ آن شایگان

خشک عبارت چو سموم تموزسرد معانی چو دم مهرگان

خنده زنم چون به دو منحول سستسخت مباهات کنند این و آن

هست عیان تا چه سواری کندطفل به یک چوب و دو تا ریسمان

خاطر خاقانی و مریم یکی استوین جهلا جمله یهودی گمان

حجت معصومی مریم بس استعیسی یک‌روزه گه امتحان

نشرهٔ من مدح امام است و بستا نرسد ز اهرمنانم زیان

پیر دبستان علوم، احمشادکز شرفش دهر خرف شد جوان

حشمت او مالک رق رقابعصمت او سالک خط جنان

بینش او دید کمین گاه کندانش او یافت گذر گاه کان

هست به تایید و خصال اورمزدقاضی از آن گشت بر اهل جهان

هست جنیبت کش او نفس کلعالم از آن می‌رودش در عنان

ای کف تو عالم جودآفرینجاه تو در عالم جان داستان

معتکفان حرم غیب رانیست به از خاطر تو میزبان

کنگرهٔ قلعهٔ اسلام رانیست به از خامهٔ تو دیده بان

از پی کین توختن از خصم توآبی زره دارد و آتش سنان

چرخ مرا وقت ثنای تو گفتتیر ملک نطق ستاره فشان

مادحی‌ام گاه سخن بی‌نظیردر طلب نام نه در بند نان

طمع نبینی به بر طبع منپیل که بیند به سر نردبان؟

منذ قضی الله و جف القلماصبح فی وصفک رطب اللسان

زین متنحل سخنانم مبینزین متشاعر لقبانم مدان

دانم و داند خرد پاک توموج محیط از تری ناودان

خسته دلم شاید اگر بخشدمکلک و بنان تو شفای جنان

نیست عجب گر شود از کلک توشوره ستان دل من بوستان

بس که بزرگان جهان داده‌اندخرد سران را شرف جاودان

مورچه را جای شود دست جمسوی مگس وحی کند غیب‌دان

حق به شبان تاج نبوت دهدورنه نبوت چه شناسد شبان

سوی زنی نامه فرستد به لطفپادشه دام و دد و انس و جان

از در سید سوی گبران رسیدنامهٔ پران و برید روان

نور مه از خار کند سرخ گلقرص خور از سنگ کند بهرمان

ابر گهر پاشد بر تیره خاکباد گلستان کند از گلستان

سنت فضل و کرم است این همهوین همه در وصف تو گفتن توان

ای به وفای تو میان بسته چرخوز تو هدی را مدد بیکران

صدر تو میدان کرامات بادو اسب سعادات تو را زیر ران

محتمل مرقد تو فرقدینمتصل مسند تو شعریان

کلک تو چون نام تو اقلیم گیرعمر تو چون عقل تو جاوید مان

فتنه ز تو خفته به خواب عروسدولت بیدار تو را پاسبان

Bir sehirkar şair mənəm cahanda,Sözlərimdə möcüz var hər zamanda.

Ağacımdan meyvə dərir şairlər,Kitabımdan dərs öyrənir sahirlər.

İnci səpən təbim tanıdır məni,Ona çatmaz cavahirlər mədəni.

Nəzmdə, həm nəsrdə mən ustadam,Yox mənimtək söz yaradan bir adam.

Süfrəm açıq bu qəhətlik ilində,Mislim yoxdur bizim Şirvan elində.

İlhamımın Yusifini görsələr,Barmaqların doğrar gözəl hurilər.

Məndən ağıl öyrənmək istəyənlər,Gəlib, mənim sözlərimdən öyrənər.

Zənginlikdən xəbər verər vəhdətim,Əzizliyi nişan verər üzlətim.Bir tərəfdən yoxluq verərkən nişan,Bir tərəfdən göstərir o xanüman.Papaq versən, ya da başımı kəssən;Nə sevinnəm, nə də qəmlənərəm mən.Söz yaradan şairəm mən dünyada,İncimərəm kim şerimi dansa da.Gözlər özü görsün gərək, sözü yox,Gövhər şəfəq versin gərək, sözü yox.Can mülkündə olmalıdır şan, şərəf,Yoxsa olar çör-çöp kimi o tələf.Biri hər dəm milçək kimi sorar qan,Biri banlar xoruz kimi durmadan.Ağıl belə hərzələrdən çəkinər,Tülküləri saya salmaz şiri-nər.Dəvə quşu nə quşdur, nə dəvədir,Od ələyir, min cür bəla törədir.

Bir yaramaz gücənib bir beyt yazar,Oxuyanda qafiyəsi hal pozar.

İbarəsi zəhərli yay yeli tək,Mənaları soyuq qışın seli tək.

Mən gülürəm belə yaramazlara,Amma, varda onlar hara, mən hara?!

Uşaq kimi at çaparlar ağacdan,Mən baxaram onlara heyran-heyran.

Xaqaninin təbi Məryəm kimidir,Belə cahil cuhudları kiridir.

Bəsdir Məryəm ismətinə bu dəlil,Ki, uşağı bir günlükdə açdı dil.

Bu bəsdir ki, imamı mədh etdim mən,Təki, mənə toxunmasan Əhrimən.

Alimlərin başçısıdır Əhmşad,Şərəfilə rövnəq tapır bu həyat.

Səs salmışdır bu diyara həşməti,Cənnətə yol nişan verir isməti.

Dərrakəsi dərk eyləyir aləmi,Biliyilə açır sirri-mubhəmi.

Hörmüz kimi xeyirxahdır məzaci,Ona görə ellərə oldu qazi.

Küll-nəfsin sahibi olduğundan,Gedir onun arxasınca bu cahan.Əllərindir səxavətin məxzəni,Can evidir cəlalının mədəni.

Nəzərlərdən qeyb olana əyandır,Daim sənin kəramətin həyandır.

İslamiyyət qələsinə hər zaman,Qələmindir ən mötəbər pasiban.

Düşməninə vurmaq üçün zərbələr,Odda – nizə, suda isə var sipər,

Mədh edəndə səni, dedi asiman:Ütarid tək yaz bu mədhi, et bəyan.

Mədh edirəm bu misilsiz dil ilə,Çörəkçin yox, ad qazanmaq qəsdilə.

Bil, təbimdə yox tamahın əsəri,Kim görmüşdür nərdivanda filləri?

Mənə ruzi verir Allah və qələm,Təmənnasız mən səni mədh edirəm.

Sözlərimi hesab etmə yalvarış,Mənim təbim yaltaq şair olmamış.

Mən bilirəm, sən də yaxşı bilirsən,Ki, qətrədə mühiti görürəm mən.

Könlüm olmuş yorğun, məni bağışla,Bir şəfa ver dərdimə xoş baxışla.

Əcəb olmaz – qələmin edə bir an,Bu şoranlıq varlığımı gülüstan.

Məlumdur ki, müdrik, alim adamlar,Kiçikləri etmiş daim bəxtiyar.Qarışqada vardır Cəmşid mülkündə,Çibinə də vəhy gələr xoş gündə.

Çobanı da nəbi yola gətirər,Görünmüşmü çoban olsun peyğəmbər?

Canlılara şahlıq edər Süleyman,Bir qadına namə yazsa mehriban.

Ya da seyyid atəşpərəst kafərə,Qələm alıb namə yaza, göndərə.

Ayın nuru gün açdırar tikandan,Günəş daşı yaqut edər hər zaman.

Bulud qara torpağa gövhər səpər,Külək kimi gülüstana döndərər.

Kərəmdəndir, ağıldandır bu xislət,Çox yaraşır sənə bu xoş məziyyət.

Ey vəfası göylərə zinət verən,Ey zəkası azmışa yol göstərən!

Qoy mənzilin olsun kərəm meydanı,Qoy səadət atın gəzsin dünyanı.

Seyrəngahın olsun parlaq ulduzlar,Qoy üzünə gülsün daim ruzigar.

İqlimləri fəth eyləsin kəlamın,Qoy əbədi olsun sənin məqamın.

Uzaq olsun səndən fitnə və fəsad,Baxtın daim ayıq olsun, Əhmşad!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets