دوش برون شد ز دلو یوسف زرین نقابکرد بر آهنگ صبح جای به جای انقلاب

یوسف رسته ز دلو مانده چو یونس به حوتصبح دم از هیبتش حوت بیفکند ناب

باد بهاری فشاند عنبر بحری به صبحتا صدف آتشین کرد به ماهی شتاب

تا که هوا شد به صبح کورهٔ ماورد ریزبر سر سیل روان شیشه‌گر آمد حباب

بوقلمون شد بهار از قلم صبح و شامراند مثالی بدیع ساخت طلسمی عجاب

از شکفه شاخسار جیب گشاده چو صبحساخته گوی انگله دانهٔ در خوشاب

گشته زمین رنگ رنگ چون فلک از عکس خونکافسر شاهان کشید تیغ چو صبح از قراب

خسرو خورشید چتر آنکه ز کلک و کفشپرچم شب یافت رنگ رایت صبح انتصاب

رای ملک صبح خیز، بخت عدو روز خسبشبروی از رستم است خواب ز افراسیاب

صبح ظفر تیغ اوست حوروش و روضه رنگروضهٔ دوزخ اثر حور زبانی عقاب

مشرق دین راست صبح، صبح هدی را ضیاخانهٔ دین راست گنج، گنج هدی را نصاب

شاه چو صبح دوم هست جهان گیر از آنکهم دل بوالقاسم است هم جگر بوتراب

زهرهٔ اعدا شکافت چون جگر صبح دمتا جگر آب را سده ببست از تراب

گر بدرد صبح حشر سد سواد فلکناخنی از سد شاه نشکند از هیچ باب

صبح دلش تا دمید عالم جافی نجستجیفه نجوید همای پشه نگیرد عقاب

از دل عالم مپرس حالت صبح دلشبر کر عنین مخوان قصهٔ دعد و رباب

ای کف تو جان جود، رای تو صبح وجودبخت تو خیر الطیور، خصم تو شر الدواب

دامن جاه تو راست پروز زرین صبحجیب جلال تو راست گوی زر از آفتاب

چرخ بدوزد چو تیر صبح بسوزد چو مهررمح تو گاه طعان، تیغ تو گاه ضراب

گرنه به کار آمدی خیمهٔ خاص توراصبح نکردی عمود، مه نتنیدی طناب

تا شب تو گشت صبح، صبح تو عید بقاجامهٔ عیدی بدوخت بخت تو خیر الثیاب

عدل تو چون صبح راست نایب فاروق گشتدین عرب تازه کرد در عجم از احتساب

صبح نهد طرف زر بر کمر آسمانآب کند دانه هضم در جگر آسیاب

صبح ستاره نما خنجر توست اندر اوگاه درخش جهان، گاه بدخش مذاب

دهر شبانگه لقا تازه شد از تو چو صبحتا به زبان قبول یافت ز حضرت جواب

هست چو صبح آشکار کز رخ یوسف برددیدهٔ یعقوب کحل، فرق زلیخا خضاب

بهر ولی تو ساخت وز پی خصم تو کردصبح لباس عروس شام پلاس مصاب

مفخر خاقانی است مدح تو تا در جهانصبح برد آب ماه میوه پزد ماه آب

سحر دم او شکست رونق گویندگانچون دم مرغان صبح نیروی شیران غاب

شمه‌ای از خاطرش گر بدمد صبح‌وارمهرهٔ نوشین کند در دم افعی لعاب

تا نبود صبح را از سوی مغرب طلوعروز بقای تو باد هفتهٔ یوم الحساب

چار ملک در دو صبح داعی بخت تواندباد به آمین خضر دعوتشان مستجاب

Çıxdı dünən Dəlvdən Yusifinı üzdə niqab,Saldı səhər vaxtı tək aləmə bir inqilab.

Yusif əgər Dəlvdən çıxsa da bir an səhər,Düşdü nəhəng ağzına, Yunis imiş o məgər?

Saldı ona bir nəzər sübh açılanda nəhəng,Heybətini görcəyin dil-dodağı oldu çəng.

Odlu sədəf aldı yol, getdi nəhəngə san,Sübhə dəniz ənbəri səpdi yazın ruzgarı.

Sübh hava meysüzən kuzəyə dönmüş məgər,Yerdə selin üstünə düzdü hübab şişələr.

Vurdu qələm sübhü şam, bu qələmundur bahar,Hər naxışın rənginin incə bir əcazı var.

Sübh kimi göz açıb şaxədə hər bir çiçək,Düymə düyüb hər küpə şivdə zərif incitək.

Yer üzüdür rəngbərəng, göydə qanm əksi var,Yoxsa çəkib sübh tək xəncərini hökmdar.Çətri günəş Xosrovun qüdrətinə sal nəzər,Gör, qələmiylə əli şahımın etmiş nələr?

Qapqara oldu gecə şah çəkincə qələm,Vurdu əli göylərə sübh açılanda ələm.

Sərvətə meyl etməmiş, sübhdür onda ürək,Cəmdəyə qonmaz hüma, ovlamaz aslan böcək.

Ey ver əli sübh tək süfrə açan aləmə,Ağlı, zəkası, üzü nur saçan aləmə.

Cahü cəlal paltarım onda ki, açdı ətək,O ətəyə rəngbərəng sübh əli verdi bəzək.

Şövkətini, şənini nurlu Günəş gördümü?Sübh ayaqlarına düşdü qızıl top kimi.

Oldun ədalətlə sən xalqın ilə mehriban,Sübh kimi parladı zülmətə dalmış zaman.

Sübhə varınca gecən döndü günün bayrama,Bayrama layiq libas biçdin o xoş əndama.

Bəlli həqiqət budur: sübh kimi aşikar,Onda ki, Yusif üzü gün tək üfüqdən nıxar.

Sürmə olar Yəquba, nura dönər göz yaşı,Vəsmə Züleyxa tapar ta qarala ağ başı.

Dostuna, həm düşmənə tikdi təbiət necə,Sübh gəlin paltarı yaz palazını gecə.

Hər nə qədər sübh olar, gözdən itər göydə ay,Hər nə qədər ki, çəkər göydə buludlar alay.

Hər nə qədər aləmi yaz çevirər cənnətə,Yay Günəşi doldurar meynələri şərbətə.Hər nə qədər söz demək xas ola Xaqaniyə,Nəzm ilə möcüzə göstərə, mədhin deyə.

Qafıyəpərdazları susdura avazəsi,Sübh necə susdurar bayquşu bülbül səsi.

Sübh onun şerini aləmə yaysa əgər,Düşsə ilan ağzına, şəhdə dönər, bil, zəhər.

Olsun o gün ki Günəş baş çıxara qərbdən,Yəni qiyamət qopa, təxtdə sən şah ikən.

Daim iki sübhdə dörd mələk eylər dua,Bəxt gülə sübh tək, yar ola tale şaha.

Böylə duanı, yəqin, tarın qəbul eyləyər,Mən də dua eylərəm, Xızr özü "Amin!" deyər.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise