خوی او از خام‌کاری کم نکردسینهٔ من سوخت چشمش نم نکرد

دشمنان با دشمنان از شرمِ خلقآشتی رنگی کنند آن هم نکرد

از مکن گفتن زبانم موی شداو هنوز از جور موئی کم نکرد

روزی از روی خودم چون روی خودجانِ غم‌پرورد را خرم نکرد

سینه‌ام زان پس که چون گوهر بسفتچون صدف بشکافت پس مرهم نکرد

عشق او تا بر سر من آب خوردآب‌خوردِ جانم الا غم نکرد

در جفا همجنسِ عالم بود لیکآنچه او کرد از جفا عالم نکرد

خار غم در راه خاقانی نهادوز پی برداشتن قد خم نکرد

Yarım mənə cəfasını bir an kəm etmədi,
Yandırdı qəlbimi oda, çeşmin nəm etmədi.
Düşmən də xəlqdən utanıb, üzdə sülh edər,
Bir böylə sülhü də o mənə bir dəm etmədi.
"Etmə" deməklə oldu dilim incə tük kimi,
Lakin, o, tük qədər sitəmindən kəm etmədi.
Bir gün, heç olmasa, üzünü göstərib mənə,
Qəmlə dolu bu könlümü o xürrəm etmədi.
Yarım bir incitək, çalışıb, deşdi sinəmi,
Yardı sədəf kimi, yarama məlhəm etmədi.

Eşqi əsir eylədi, bax, dərdli könlümü,
Bir anlığa onu Özünə məhrəm etmədi.

Zülm eyləməkdə bənzədi yarım bu aləmə,
Lakin, o yarım eyləyəni aləm etmədi.

Xaqaninin yolunda töküb qəm tikanları,
Bircə tikan götürməyə qəddin xəm etmədi.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love