ذره نماید آفتاب ار به جمال تو رسدعین کمال خسته باد ار به کمال تو رسد

ماه منی و ماه را چرخ فدای تو دهدگر به دیار دشمنان وقت زوال تو رسد

چشم زمانه را فلک میل زوال درکشدگر نظر گزند او سوی جمال تو رسد

یافتن وصال تو کار نه چون منی بوددولت دیگری طلب کو به وصال تو رسد

چشم من ار هزار سال از پی روی تو دودگر برسد به عاقبت هم به خیال تو رسد

دیدهٔ خاقنی اگر لاف جمال تو زندکس نکند قبول ازو کآن به مثال تو رسد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate