سخن با او به مویی درنگیردوفا از هیچ رویی درنگیرد

زبانم موی شد ز آوردن عذرچه عذر آرم که مویی درنگیرد

غلامش خواستم بودن، دلم گفتکه این دم با چون اویی درنگیرد

چه جویی مهرِ کین‌جویی که با اوحدیث مهرجویی درنگیرد

بر آن رخ اعتمادش هست چندانکچراغ از هیچ گویی درنگیرد

ازین رنگین سخن خاقانیا بسکه با او رنگ جویی درنگیرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets