خاقانیا! مسیح دما! زین خراس دهرنانت جوین چراست سخن‌هات گندمی

مردی، چرا شوی به در عامه طفل‌وارشیری، چرا کنی ز سر لابه سگ دمی

درگاه حق شناس که دنیا ز پس دودبشنو ندای حق سوی دنیا که اخدمی

مردم مجوی و یار مخواه از جهان که هستیاری و مردمی همه ماری و کژدمی

چون هر دو میم مردمه در خط کاتبانکو راست هر دو مردمک چشم مردمی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love