شاها معظّما ملکُ‌الشّرق خسرواتو حیدری و حرزِ کیان ذوالفقارِ توست

شروان که زنده‌کردهٔ شمشیرِ توست و بسشمشیروار در کفِ دریا‌شعارِ توست

بحری به تیغ و شخصِ نهنگان غریقِ توستکوهی به گرز و جانِ پلنگان شکارِ توست

تو تاج‌بخشِ جمعِ سلاطین و همچو منسلطانِ تاج‌دارِ فلک طوق‌دارِ توست

از آسمانِ خاطر و بحرِ ضمیرِ مندُرِّ دَری و کوکبِ دری نثارِ توست

از دهر خاطرِ فضلا را مخاطره استخاقانی از مخاطره در زینهارِ توست

از بس کرم که دست و زبانِ تو کرده‌انددستم ثنانویس و زبان سِحر کارِ توست

وز بس که گوشِ من ز زبانت لطف شنودگوشم خزینه‌خانهٔ گوهرنگارِ توست

آوازِ الغریق به گردون رسید از آنکجانم غریقِ همّتِ گردون‌سوارِ توست

آهنگِ دست‌بوسِ تو دارم ولی ز شرملرزان تنم چو رایتِ خورشیدوارِ توست

خواهم که چشم برکُنم و سر برآورمامّا چه سود چشم و سرم شرمسارِ توست

چون چشم برکنم؟ که سرم زیرِ پای توستچون سر برآورم؟ که سرم زیر بارِ توست

شروان به روزگارِ تو امّیدوار بادکاقبالِ روزگار هم از روزگارِ توست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate